Το νησί vol.2

DSC_0753b

Κάθε μεσημέρι έβγαζε ο φούρνος ψωμί από το ξυλόφουρνο και μύριζε o τόπος όλος.

Για να προλάβεις ένα καρβέλι έπρεπε να το έχεις «κλείσει» από το προηγούμενο βράδυ και για να είσαι σίγουρος ότι θα είναι δικό σου, όταν άνοιγε ο φούρνος το πρωί έπρεπε να περάσεις να δώσεις το παρόν στο φούρναρη. Αφού αποφασίζαμε να βάλουμε μαγιό, κατηφορίζαμε το στενό δρομάκι που κατέληγε στη παραλία. Θυμάσαι που μας άρεσε να καθόμαστε με τις ώρες κάτω από το αρμυρίκι; Διαβάζαμε, κοιμόμασταν, λέγαμε αστεία, γελάγαμε, βουτάγαμε στα βαθιά, κολυμπούσαμε, καθόμασταν αγκαλιασμένοι και κοιτάγαμε τη θάλασσα, ερωτευόμασταν.

Με κράταγες στη αγκαλιά σου και αισθανόμουν ότι όλος ο κόσμος είσαι εσύ, είμαι εγώ, είναι αυτό που ζούμε. Μας άρεσαν τα απλά της ζωής, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς φανφάρες. Θυμάμαι που θύμωνες όταν σε κοιτούσα με τις ώρες και μου έλεγες πάντα

-Σταμάτα να με κοιτάς με αυτά τα μάτια θάλασσες.

Κι εγώ γελούσα και χωνόμουν στην αγκαλιά σου, για να προστατευτώ. Με έπαιρνες από το χέρι και ανεβαίναμε τα σκαλιά για τη Παναγιά. Για να δούμε από εκεί το ηλιοβασίλεμα, για να χαζέψουμε τα καΐκια που έβγαιναν για ψάρεμα, για να μετρήσουμε τα φώτα από το απέναντι νησί.

Σκεφτόμασταν τι είναι καλοκαίρι. Καλοκαίρι είναι να είσαι ξέγνοιαστος. Το μυαλό σου να είναι στο μηδέν. Καλοκαίρι είναι μια μπύρα στο χέρι και με εσένα μαζί να κοιτάμε τα άστρα, ξυπόλητοι να περπατάμε στα στενά δρομάκια, να γελάμε μέχρι να ξυπνήσουμε τους νησιώτες. Καλοκαίρι είναι ένα ζεστό καρβέλι ψωμί με μια ντομάτα στη μέση, δυο ελιές κι ένα κομμάτι τυρί. Είναι το κατακόκκινο παγωμένο καρπούζι και τα φιλιά μας που δρόσιζαν τη ζεστή αύρα της θάλασσας. Ήταν αυτές οι μικρές πινελιές που έκαναν τη ζωή μας διαφορετική. Με ένα σου βλέμμα ήξερα τι ήθελες, με ένα μου βλέμμα ήξερες τι ζητούσα, ότι εποχή και να ήταν.

Και ένα πρωί, έτσι ξαφνικά με κοίταξες, δάκρυσες και μου είπες φεύγω. Χωρίς μια κουβέντα, χωρίς να πεις μια λέξη. Άνοιξες τη πόρτα και πήρες το δρόμο για το λιμάνι. Δεν ήξερα που γύριζες, δεν ήξερα που πήγαινες. Έσβησες μέσα σε ένα λεπτό τις στιγμές μας, τη ζωή μας. Άφησες μόνο ένα γράμμα κρυφά μέσα στη τσάντα μου, με δύο λόγια γραμμένα

«Η ζωή μαζί σου είναι ένα δώρο και θα είσαι η καρδιά μου και η ψυχή μου, αλλά φοβάμαι..»

(συνεχίζεται..)

 

Photography: Katevangel

Κείμενο: The Act Of Capturing

(φωτογραφία, Νίσυρος, 2015)

2 σκέψεις σχετικά με το “Το νησί vol.2

  1. Γιατί μου το χάλασες …. τι όμορφα με γύρισες στα καλοκαίρια της νιότης …..

    Ας είναι θα περιμένω τη συνέχεια … αν και νομίζω πως τη ξέρω ……

    ¨Ομορφη να είναι η μέρα μας!!!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s