Καλοκαίρι στην Αθήνα

IMG_20180517_131053_070

Γράφει ο Kostis Gogios

Το Καλοκαίρι είναι συνδεδεμένο με τα παιδικά μας χρόνια και μάλιστα με τις καλύτερες στιγμές του. Πολύμηνες διακοπές σε κάποιο νησί με τον παππού και τη γιαγιά να μην χαλάνε χατίρι («μα ναι αγόρι μου, προφανώς μπορείς να φας και όγδοο παγωτό») και την έλευση των γονιών κατά τον Αύγουστο να μοιάζει με την εφαρμογή μνημονίου μετά τη διακυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα».

Ό, τι καλό είχε το Καλοκαίρι κατά την παιδική μας ηλικία, γυρίζει μπούμερανγκ όσο μεγαλώνεις. Πρέπει να υπομείνεις (στην καλύτερη) 3 ζεστούς μήνες για 10 μέρες διακοπών και όταν τελικά πουλήσεις το νεφρό σου για τα ακτοπλοϊκά, θα μείνεις στο νησί πληρώνοντας υπερτιμημένα δωμάτια και τρώγοντας ζώα άγνωστης προέλευσης (η προσέλευση ίσως γίνεται με χρήση «ψψψψ») ως μπιφτέκια Black Angus ή ό, τι χρώμα βρίσκεται πρόχειρο, ας μην τα χαλάσουμε εκεί. Στην εργασία επικρατεί ο πόλεμος των φύλων για τους βαθμούς του κλιματιστικού, κάτι σαν άτυπο Game Of Thrones, σίγουρα όχι λιγότερης βιαιότητας, ελπίζω με λιγότερες στιγμές αδερφικής αγάπης. Οι παραλίες της Αθήνας σε κάνουν να παρακαλάς να βρέχει κάθε Κυριακή, ώστε να έχεις κάποια δικαιολογία να μην πλησιάσεις. Το βασικό, όμως, πρόβλημα του Καλοκαιριού είναι ένα: Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Όχι ότι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι ειδυλλιακά τις άλλες εποχές, αλλά το Καλοκαίρι είναι που φτάνουν στο ζενίθ τους (ή ναδίρ, αναλόγως τη σκοπιά). Μια μερίδα επιστημόνων υποστηρίζει ότι ο Δάντης σε κάποιες σημειώσεις που βρέθηκαν στο χειρόγραφο βιβλίο του, πριν το στείλει στον Γουτεμβέργιο, ανέφερε ότι όλο αυτό το ταξίδι στους κύκλους της Κόλασης δεν ήταν παρά μια διαδρομή με τα μέσα. Πολλοί μάλιστα εικάζουν ότι περιγράφει τη διαδρομή Άνω Πατήσια -Συγγρού Φιξ τέλος Ιουλίου και «τέλος, αυτό ήταν, θα πεθάνουμε εδώ μέσα». Ηλεκτρικός χωρίς κλιματισμό + δρομολόγια πιο αραιά και από το μαλλί του Πασχαλίδη + πολυκοσμία λόγω των δρομολογίων = Μαρτύριο. Μπαίνεις μέσα στο βαγόνι και νιώθεις σαν κοτόπουλο με πατάτες, με την λαύρα να σου καίει τα φρύδια σχεδόν. Μέσα σε δευτερόλεπτα ο ιδρώτας έχει νοτίσει την μπλούζα σου, μέσα σε λίγα λεπτά την έχει ποτίσει και στο τέλος της διαδρομής, έχεις αφήσει εκεί ένα μικρό κομμάτι της ύπαρξης σου.

Το αποσμητικό είναι πιο άγνωστη λέξη και από το «γείτσες» στα γερμανικά και αναρωτιέσαι πως γίνεται κάποιος να μυρίζει τόσο πολύ, τόσο νωρίς το πρωί, κάτι τόσο παράλογο του τύπου «Πωπω, γύρισα από 5Χ5 στις 7 το πρωί και δεν προλαβαίνω να κάνω μπάνιο». Σημασία δεν έχει αν βιάζεσαι, σημασία έχει να προλάβεις να μπεις στο βαγόνι. Έτσι, χωρίς λόγο, ίσως σε μια ανάμνηση της μετενσάρκωσης σου ως γάτα («Αν χωρέσει το κεφάλι, χωράς ολόκληρος»). Αν μπεις εννοείται ότι στέκεσαι εκεί ακριβώς, γιατί θα βγεις σε 18 στάσεις και φοβάσαι μην μείνεις μέσα. Που ακόμα κι αυτό να συμβεί, πιθανότατα δεν μιλάμε για τον Υπερσιβηρικό, οπότε λογικά η επόμενη στάση είναι κάτι λιγότερο από μια μέρα μακριά. Ίσως σε κάποια γωνιά της Ρωσίας, κάποιος τύπος, αντί να βλέπει Μουντιάλ, κάθεται και γράφει αυτή τη στιγμή ένα κείμενο για το «Καλοκαίρι στον Υπερσιβηρικό».

Το καλό με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς το Καλοκαίρι είναι ότι σε βοηθούν να απαλλαγείς από τα στερεότυπα. Δεν χρειάζεται να μυρίζει ο πιτσιρικάς με το αμάνικο (οκ, πιθανότατα θα μυρίζει κι αυτός), αλλά μπορεί εξίσου εύκολα να κερνάει καλοκαιρινές μυρωδιές και ο κύριος με το κουστούμι, αλλά και η νόστιμη ξανθιά στη γωνία. Ο ιδρώτας δεν είναι ρατσιστής κύριε, πηγαίνει με τους πάντες. Μέσα σε όλα αυτά θα υπάρχουν πάντα αυτοί που στηρίζουν την πλάτη τους σε όλο τον στύλο, ακόμα κι αν είχες το χέρι σου εκεί «Συγγνώμη κύριε, θα χορέψετε pole dancing ή μπορώ να ακουμπήσω λίγο;», αυτοί που κάθονται στην μία πλευρά και κρατιούνται από την απέναντι, νομίζοντας ίσως ότι είναι κάτι σαν τον Κολοσσό της Ρόδου και η αγαπημένη κατηγορία των σιχασιάρηδων που κρατιούνται κάνοντας χρήση εισιτηρίου, χαρτοπετσέτας ή ακόμα και του μανικιού του διπλανού κύριου και σε κάθε φρενάρισμα παίζουν pinball στους διπλανούς. Όλα αυτά φυσικά γιγαντώνονται με τον καύσωνα να χτυπάει την πόρτα, που όσο κι αν κάνεις ότι δεν τον ακούς και δεν του ανοίγεις, κάποιος θα βρεθεί να του ανοίξει από την πολυκατοικία και μετά άντε να εξηγείς ότι δεν έχεις πέντε λεπτά να σου μιλήσουν «για το σωτήρα μας τη Ζέστη» και «αν υπάρχει ζωή μετά το Καλοκαίρι».

Photography: Kostisgogios

Κείμενο: Κωστής Γωγιός

For more: Η Γωνιά του Cult

Fb: Η Γωνιά του Cult

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Καλοκαίρι στην Αθήνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s